|
Vagadas de rapaces e rapazas andaban o anoitecer po las serras, cara
os claros dos bosques, recollendo leña o paso.
Outras vagadas viñan con valdes de castañas e outros cos
garrafós cheos de viño do pais.
Lume aculá indicou un, pouco a pouco o lume naceu en Castelo,
en Cesár, en Farbán, ...
Acó e aculá as fogeiras alumaban a negra noite darredor
do val de Sarria.
Fortes Aturulos romperon o silencio berrados por caras tiznadas de cinsa.
Corrian de traveso po los carballos, recibindo respostas de monte en monte.
Cando a lumarada era grande encetaronse os brincos por riba dela, deica
a madrugada.
Castañas asadas as brasas bulladas ca mao, foron a cea pronha
longa noite de vela.
Mirando as brasas recordei os paisanos de Guitiriz cruzandoas cos pes
descalzos templando o medo a queimarse.
Garatuxas, pillotas e rebatiñas remataron unha noite de siglos.
AS CASTAÑAS
Dende o mes de Santos deica febreiro nas casas galegas comianse castañas
de todalos xeitos.
Crudas, en pure, nas tartas, con costelas, pilongas (secadas no quenzo),
cocidas co caldo da mañá ou con leite a noite, mamotas (cocidas
ca pel e sal), asadas as prisas nas brasas a veira da lareira pros nenos
ou pras visitas, asadas no tambor pras xuntanzas, ... , foron o xentar
mais agradecido de nenos e grandes.
O primeiro magosto anuncia un inverno de vida e castañas, froito
de feitos recoletores que chegan dos arcaos. | 
