Nas soedades dos sentimentos,
ao lado de unha máquina,
ou no silenzo, dun despertar o día.
Nace a palabra!,
Onde onte, estaba a hermo
con naturalidade, nun verso!.
Cousas da vida!!
De ista, a Nosa Terra,
da fala ocultada,
dunha Historia esquencida,
duns irmans que non fan nada.
Galeguiño!! do meu corazón,
Vives... polo mundo,
Calquer sitio e bo,
Ca tua semente, de home traballador,
levantas Estados, onde onte non había... nazón.
Máis... a tua propia Terra
anda asoballada!,
E non tés ollos, pra a sin razón!,
Mandan en nós, e aceptámolo con resignación.
Empobrécennos a Terra, e emigramos coma solución.
¿Onde esta a tua sangue irmao,
que vendome lexos,
non te preguntas as razóns?!
Ficos. En Helmond (Holanda), setembro do 2000.
